روایت نبوی «مِنْ‏ سَعَادَةِ الْمَرْءِ خِفَّةُ لِحْیَتِه» یکی از روایاتی است که در مورد اندازه ریش در مردان مطرح می‌شود. این روایت در منابع امامیه، به‌طور خاص در کتاب‌های «تحف العقول» و «مکارم الاخلاق» آمده است. معنای این روایت بر اساس نام‌گذاری بخش‌های کتاب، به پسندیدگی کوتاهی محاسن صورت اشاره دارد. اگر این معنا به صورت عرفی تفسیر شود، با سایر روایاتی که به بلند کردن محاسن توصیه کرده‌اند، در تعارض قرار می‌گیرد. پژوهش حاضر به دنبال اعتبارسنجی و ارزیابی دقیق‌تر معنای این روایت است. بر اساس نتایج این پژوهش، دو معنای دیگر این روایت، سبکی چانه به‌منظور کم‌گویی و جنبش آسان برای ذکر و یاد خدا است. هر دو این معانی مرتبط با سعادت دنیوی و آخروی هستند و با قرائن متصل و منفصل روایی قابل اثبات هستند. همچنین، کوتاهی به معنای یک مشت در مقابل بلندی، به حل تعارض کمک می‌کند. هدف از این پژوهش، دستیابی به معنای صحیح این روایت و ارائه الگوی درست در آداب اسلامی مربوط به محاسن صورت و همچنین ایجاد هماهنگی بین روایات دال بر مقدار محاسن است.