در احادیث مختلفی «تردد» به ساحت قدسی خداوند متعال نسبت داده شده است. از آنجا که عنصر اصلی تردد در ساحت انسانی، جهل و شک است، دانشمندان اسلامی در تبیین نسبت آن به خداوند متعال، نوعاً به رفع ید از ظهور حقیقی و تأویل آن به معنای مجازی یا کنائی روی آورده اند و با ارتکاب یکی از انواع مجاز لفظی یا عقلی یا مجاز در حذف و یا کنایه، به تأویل این عبارت پرداخته اند. گروهی نیز با تأملی در معنای لغوی ماده و هیئت «تردّد» معنای حقیقی تردد خداوند را تبیین کرده اند.
با توجه به تکرار این عبارت در روایات مهمی همچون حدیث قرب نوافل و دعای طول عمر، فقه الحدیث آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است که در اعتقاد و عمل انسان مومن نیز اثر گذار خواهد بود. این نگاشته در پی آنست تا با روش توصیفی تحلیلی به تبیین معنای تردد خداوند متعال بپردازد و بدون این که پیش فرض های فلسفی یا کلامی را در شناخت معنای آن دخالت دهد، معنای حقیقی تردد خداوند را با تکیه بر معنای لغوی تردد و با توجه به مراحل صدور فعل الهی در معارف اهل بیت علیهم السلام تبیین نماید و اثبات کند که انتساب تردد به خداوند حقیقی بوده و به معنای رفت و برگشت در مقدمات افعال تدریجی الحصول برای آماده سازی فرد مومن برای مرگ است.