تأویل پذیری روایات، به این معناست که روایات نیز مانند قرآن دارای لایه های معنایی متعددی هستند. پژوهش های پیشین در این باره بیشتر به تأویل احادیث به معنای عام آن (تأویل ادبی، حل تعارض اخبار و تأویل بطنی) پرداخته و مبانی و شواهد آن را به طور کامل مطرح نکرده اند؛ همچنانکه این موضوع به طور خاص در آثار آیت الله جوادی آملی مورد بررسی قرار نگرفته است. در این نوشتار که با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه ای با تمرکز بر آثار استاد صورت گرفته، مهم ترین مبانی، شواهد و منابع تأویل پذیری روایات از دیدگاه وی بیان می شود. این بررسی نشان می دهد به نظر ایشان، تأویل پذیری روایات، نه تنها به معنای مخالفت با ظاهر آنها نیست و باب تفسیر به رأی را نمی گشاید، بلکه یکی از مهم ترین بایسته های فقه الحدیث است و مخالفت با آن، در فهم معانی عمیق و لایه های درونی کلام معصومین علیهم السلام را بر انسان بسته و او را در درک معارف نهانی آنها گرفتار جمود و رکون خواهد کرد.